Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lewica. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lewica. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 8 kwietnia 2014

SilverToBlade: nazista czy narodowy-bolszewik?

Audycja z dn. 10 lipca 2011 roku.
Pojawił się niedawno filmik mający rzekomo refutować "kłamstwa" jakie rzekomo "rozsiewam" nt. szkoły austriackiej w ekonomii i wyjaśniający niby dlaczego państwowy interwencjonizm jest lepszy niż wolny rynek. Autorem jest, jak łatwo się domyślić, SilverToBlade. Jego zarzuty to kompletny kretynizm, co za chwilę pokażę.
Zarzuca Szkole Austriackiej, że jest przestarzała, bo pojawiła się przed 'rewolucją przemysłową', i w tym filmiku precyzuje, że chodzi mu o III rewolucję przemysłową, czyli po drugiej wojnie światowej. Ale przypomnę ci więc, knypie, że najważniejsze dzieła szkoły austriackiej powstały po II WŚ, a mianowicie "Ludzkie działanie: traktat o ekonomii" Misesa, wydane w 1949 r., oraz "Man, Economy and State" Rothbarda (u nas jako "Ekonomia wolnego rynku"), wydane w 1962 r. Ten twój naciągany argument został więc obalony w moment, a zupełna niekompetencja i nieznajomość tematu maluje cię jako niedouczonego knypa. A w Radiu Żelaza niedouczone knypy są wyjątkowo nielubiane. Właściwie, jako że przyłapałem cię na samym początku na kłamstwie i niekompetencji, powinienem przerwać dyskusję, bo niedouczone smarki powinny poznać temat dogłębnie, zanim zaczną szaleć. Ale lecimy dalej, bo może się czegoś nauczysz z tej okazji.
Poza tym, szkoła austriacka, to metodologia, a metodologia, jeśli jest logicznie spójna, nie może być "przestarzała" w wyniku zmieniających się warunków gospodarowania, ponieważ logika nie staje się nagle przestarzała, bo ludzie zaczęli używać komputerów. Metodologia szkoły austriackiej opiera się na aksjomacie działania, ponieważ człowiek działa zawsze i wszędzie, wynika to z jego natury, i próba zaprzeczenia aksjomatowi działania, też będąca działaniem, wywołuje samozaprzeczenie. A ty mi wyskakujesz z jakimiś nie mającymi związku z tematem bzdurami, że "tradycyjny aksjomat działania jest nieprawdziwy" - on jest prawdziwy zawsze i wszędzie, wynika z natury ludzkiej. Potem piszesz "a raczej tyle nieprawdziwy co nieprawdziwe jest to, że daje optymalne efekty". Że niby "rosnąca kompleksowość rynków" i powstanie asymetrii informacji uniemożliwia dokonania subiektywnie najlepszego wyboru? Ty w ogóle rozumiesz znaczenie słowa "subiektywny" i "optymalny"? Wybór podjęty przez działającą osobę jest zawsze w danym momencie dla niej subiektywnie optymalny - inaczej by go nie podjęła! Tylko faszysta, a więc osoba cierpiąca na manię planizmu, chcąca zmuszać innych do bardziej "optymalnego" jej zdaniem zachowania, może twierdzić, że konsument cierpi, dokonując samodzielnych, subiektywnych wyborów.
Jako kompletny ekonomiczny dyletant, nie znasz podstawowej literatury z zakresu ekonomii informacji, gdzie właśnie prym wiedzie od początku Szkoła Austriacka, dla ciebie przestarzała, dla poważnych ekonomistów najbardziej na czasie. A mianowicie taka pozycja jak "The Use of Knowledge in Society" Hayeka wyjaśnia, jak ważny i nieodzowny jest rynek w procesie pozyskiwania, koordynacji i przekazywania informacji uczestnikom rynku. Oznacza to, że im bardziej zaawansowana gospodarka - tym rynek musi być tym bardziej wolny od interwencji siłowej, którą zalecasz, po to by efektywniej zarządzać informacją, zwłaszcza wiedzą rozproszoną, znaną tylko pojedynczym podmiotom i niemożliwą do wyartykułowania poza działaniem rynkowym. Dla pojedynczego konsumenta oznacza to tylko tyle, że jeśli chce, subiektywnie, dokonać bardziej dla siebie optymalnego wyboru, to rynek mu potrzebnej informacji dostarczy. Stąd powstawanie takich instytucji, jak prasa fachowa, branżowa, poradniki konsumenta, rankingi, recenzje - które dostarczają konsumentowi większej wiedzy o interesującej go części rynku, by asymetria informacji nie powodowała u niego utraty użyteczności ex post. Ex ante zawsze wybiera najbardziej optymalną dla siebie opcję, ale, jak w każdym działaniu przedsiębiorczym, ex post może ponieść stratę - czyli osiągnięty efekt będzie odbiegał pod kątem subiektywnej wartości od tego, czego się działająca osoba spodziewała. I jak każdy przedsiębiorczy podmiot, taka osoba uczy się, zdaje sobie sprawę z braku konkretnych informacji, i następnym razem po nie sięga, by osiągnąć zamierzony w działaniu efekt - osiągnąć zysk.
To jest podstawa gospodarki rynkowej, i żadna państwowa interwencja tego nie ulepszy, ponieważ państwo cierpi na gigantyczną asymetrię informacji, w końcu działa poza rynkiem, poza systemem cen, i obraca cudzymi pieniędzmi, więc urzędnik nie traci użyteczności, nie ponosi straty na rynku, więc wszelkie informacje zwrotne, jakich używa przedsiębiorca czy podmiot rynkowy - dla urzędnika są niedostępne. Z tego też powodu każda interwencja siłowa państwa jest szkodliwa, zakłóca proces rynkowy, tłumi obieg informacji wiedzy rozproszonej, i nakłada gigantyczne koszty społeczne na konsumentów.
Więcej o tym w doskonałym traktacie najznamienitszego ekonomisty europejskiego ostatnich dwóch dekad, Jesusa Huerty de Soto "Socjalizm, rachunek ekonomiczny i funkcja przedsiębiorcza". Przestarzałe, co?
Cóż knyp jeszcze napisał? Że podatki są potrzebne, bo zmniejszają masę pieniądza w obiegu? Matko. Przecież to państwo odpowiada za masę pieniądza w obiegu, inicjując akcję kredytową przez obniżanie stóp procentowych, jak i emisję obligacji skarbowych na pokrycie swoich astronomicznych wydatków, więc jeśli zaprzestanie tych działań - to masy pieniądza w obiegu nie trzeba będzie zmniejszać. A banki nie udzielają kredytów o dużej stopie ryzyka masowo, i dlatego, że chcą - tylko dlatego, że państwo je do tego zmusza - jak w USA przez administracyjny nakaz udzielania kredytów mieszkaniowych bezrobotnym, oraz przez ciągłe obniżanie stopy procentowej przez bank centralny poniżej poziomu rynkowego, co powoduje boom inwestycyjny niemożliwy do utrzymania z braku wystarczających oszczędności. Znowu kłania się abecadło ekonomii i szkoła austriacka, która przewidziała i wyjaśniła wszystkie kryzysy ostatnich 100 lat - no ale wszak jest przestarzała, czyż nie?
Potem SilverToBlade próbuje krytykować pieniądz oparty na złocie, że niby mechanizm kreacji pieniądza bezgotówkowego (poważna skaza całkowitej liberalizacji, wyobraźcie sobie!) sprawia, że jest be. Przypomnę ci więc, knypie, że mechanizm kreacji pieniądza bezgotówkowego w reżymie waluty papierowej jest nieskończenie poważniejszy i szkodliwszy, co widać gołym okiem, choćby na utratę przez dolara 95% siły nabywczej z początku XX w. Jest to wina nie rzekomej "całkowitej liberalizacji", tylko braku wolności w produkcji pieniądza, nadanie papierowej walucie statusu legal tender, i monopolizacji jego emisji przez państwo i jego kartel banków, z bankiem centralnym na szczycie tej piramidy. Pieniądz, który jest dobrem jak każde inne, winien być produkowany przez rynek, prywatnych przedsiębiorców, którzy oparliby go na kruszcach, a pieniądz kredytowy w takich warunkach nie byłby problemem, ponieważ, o ile chronione byłoby prawo własności deponentów (audycja nr 28), banki emitujące więcej kredytu, niż posiadające rezerw, upadałyby. I tyle. Rynek doskonale sobie poradzi bez żadnej kontroli niekompetentnych urzędników. Więcej o tym znowuż u Huerty de Soto "Pieniądz, kredyt bankowy i cykle koniunkturalne".
Potem mamy już kompletną żenadę - niezrozumienie natury ubezpieczeń sprawia, że ten dyletant na serio pisze, iż pieniądze zdzierane z ludzi na państwową służbę zdrowia są "ubezpieczeniem" przed chorobami wrodzonymi i nowotworami. Otóż nie są żadnym ubezpieczeniem, tylko przymusową redystrybucją od osób zdrowych do osób chorych, i żaden prywatny zakład oczywiście w ten sposób nie może funkcjonować, bo nie ma prawnego przywileju rabowania ludzi z bronią na ulicach, jak państwo. Gdyby faktycznie istniał wolny rynek ubezpieczeń medycznych, a nie istnieje ani w Polsce, ani w USA, gdzie regulacje państwowe są bardzo silne i astronomicznie zwiększają koszty - to firmy ubezpieczeniowe solidnie przebadałyby historię zdrowia ubezpieczonego i wyliczyły taką stawkę, by ani ubezpieczony ani one nie były stratne. Obecnie tego nie mogą zrobić. Stąd wysokie składki, które zawierają premię za ryzyko, które ponosi ubezpieczyciel, gdyby przyszło mu płacić za wrodzone czy wcześniej posiadane schorzenie. itd. itp. Tylko uwolnienie rynku, otwarcie go na realną konkurencję, a więc powstanie również rynku informacji o ubezpieczycielach, polepszyłoby sytuację konsumentów.
Póki istnieje niekonkurencyjna państwowa służba zdrowia, w ogóle nie można mówić o prywatnej medycynie w takich warunkach. Tak więc kolejny dowód na dyletanctwo knypa.
To, co pisze dalej, to są już kompletnie kosmiczne bzdury, np. że innowacje powodują zwiększenie kosztów medycyny. Istnieje różnica między jednym koszykiem usług, a drugim, poszerzonym o nowe usługi, powstałe w wyniku innowacji. Oczywiście ten drugi koszyk będzie droższy niż pierwszy, ale nie z powodu innowacji per se, tylko z powodu poszerzenia pakietu usług w nim dostępnych! Konsument sobie dobiera (a raczej dobierałby na wolnym rynku) taki koszyk, jaki mu bardziej pasuje, porównując dostępne usługi i ich koszt dla siebie. Pierwszy koszyk, w wyniku innowacji, byłby tańszy już z samej przyczyny istnienia poszerzonego drugiego koszyka - tak, jak ma to miejsce na rynku elektroniki, gdzie w wyniku innowacji powstaje np. lepiej wyposażony laptop, to cena starszego, mniej wyposażonego, natychmiast spada. Jest to jasne jak słońce, tylko póki istnieje państwowa służba zdrowia i sektor medyczny jest pozbawiony rynkowej konkurencji, to ten proces nie może zadziałać. Konsument jest pozbawiany możliwości wyboru przez siłowy przymus państwa.
Knyp znowu coś pisze o asymetrii informacji, bo lekarze wiedzą więcej niż pacjent. To chyba oczywiste, po to się korzysta z usług specjalisty, bo wie więcej. Fryzjer, szewc i prostytutka też wiedzą więcej, niż konsument, dlatego wybiera on ich usługi, a nie amatorów. Potem knyp płacze, że w wyniku innowacji pacjent jest bombardowany nowymi usługami, za które musi płacić więcej, niż np. 100 lat temu. Otóż nie musi - jego pieniądze, jego wybór. Tylko, że w przypadku państwowej służby zdrowia jest zmuszany do płacenia za to w składce zdrowotnej, a w przypadku quasi-prywatnych ubezpieczeń ubezpieczyciel jest zmuszany do płacenia za te zabiegi. Nie istnieje więc żaden rynkowy mechanizm ograniczający koszty, bo płatnikiem bezpośrednim nie jest konsument. Gdyby to on faktycznie musiał ponieść koszty zwiększonej ilości badań, to by machnął ręką i poszedł do domu, a nie robił sobie tomografii mózgu z powodu bólu głowy.
I to jest główny powód, dla którego należy zlikwidować państwową służbę zdrowia, i całkowicie urynkowić prywatną. Inaczej koszty będą nadal astronomicznie rosnąć, a jakość medycyny spadać.
Pod to podpiąć też należy rzekomą praktykę utrzymywania pacjenta w chorobie, po to by płacił. Otóż jeśli płaci z własnej kieszeni, to wymaga, by być wyleczonym jak najszybciej - i lekarzowi na tym zależy. Jeśli płaci kto inny - to ani pacjent, ani lekarz nie mają ku temu motywacji. Proste.
Kolejne kłamstwo, i zupełne niezrozumienie natury innowacji jak i ekonomii. Czyli kwestia mitycznych państwowych wynalazków, powstałych w trakcie II WŚ i wyścigu zbrojeń. Przypomnę więc może, że państwo nie ma własnych pieniędzy i środków, lecz tylko te, które zrabuje sektorowi prywatnemu. Więc gdyby nie zrabowało tych pieniędzy i środków na badania, to miałby je sektor prywatny - w tym zasoby ludzkie, czyli genialne umysły naukowców - i wszelkie odkrycia powstałyby szybciej i taniej w sektorze prywatnym, co więcej - byłyby to od razu wynalazki konsumenckie, gotowe do wdrożenia do masowej produkcji na rynek konsumencki, nie wymagające adaptacji, jak to miało miejsce z technologiami wojskowymi. I tyle w temacie, użytkownik SilverToBlade nie rozumie pojęcia opportunity cost, pewnie Bastiata "Co widać a czego nie widać" też nie czytał - więc niech wybywa na pole.

Tyle na razie starczy. Ogólnie poziom nauczania ekonomii w polskich uczelniach nadal jest praktycznie zerowy, czego jawnym dowodem jest płaczliwy faszysta, SilverToBlade, dla którego subiektywne wybory konsumentów są złe, bo ON WIE LEPIEJ. Mentalność planisty, kompletna nieznajomość funkcjonowania rynku i jego roli w koordynacji wiedzy rozproszonej, czy wreszcie brak oczytania w najważniejszych pozycjach światowej literatury ekonomicznej sprawia, że na zawsze już pozostaniesz dla mnie knypem, którego należy regularnie trzaskać penisem po buzi, bo do poważnej polemiki się zwyczajnie nie nadajesz!




Antyfaszyzm = faszyzm = antykapitalizm

Audycja z dn. 29 marca 2011 roku.
Nawiązując do audycji kolegi Cokemana o nihilistach, dziś poruszę temat największych nihilistów naszych czasów, formacji opartej wyłącznie o negację istnienia, o nienawiść wobec filarów naszej cywilizacji. Ostatnie zamieszki w Londynie tylko potwierdzają, z kim faktycznie mamy do czynienia.
Nazywają się ruchem antyfaszystowskim, ale wystarczy popatrzeć na ich logo. Ich główny motyw, to ANTYKAPITALIZM. Kieruje nimi czysta nienawiść wobec tych, co mają, którzy do czegoś doszli własną pracą i przemysłem, którzy zajmują się handlem i produkcją - a więc zaspokajają żądania konsumentów. Po co antykapitalistyczny bandyta miałby demolować salon Porsche, supermarket, placówkę banku itd? Ponieważ on nienawidzi naszej cywilizacji - opartej na dobrowolnej wymianie owoców pracy między ludźmi, do tego z pomocą pieniądza. O tak, pieniędzy te czerwone pijawki nienawidzą szczególnie. Co prawda my, libertarianie, papierowego pieniądza też nie darzymy szczególną sympatią, ale cofnięcie się do barteru byłoby cywilizacyjną katastrofą. I tego właśnie antyfaszysta pragnie. Ci jaskiniowcy chcą widzieć ludzkość na kolanach, przymierającą głodem, a gospodarkę na poziomie przedindustrialnym. O tak, wtedy nagle oni staną się ważni, staną się fajni - do nich ludzie zwrócą się o pomoc. Albowiem im chodzi tylko o kult przemocy - za sloganem 'antyfaszyzm' nie stoi humanitarna troska o byt i rozwój człowieka, ponieważ będąc antykapitalistą, antyfaszysta od razu określa siebie jako wroga człowieka. Te slogany są tylko pretekstem do tego, co antyfaszyści robią najlepiej - do rozpierdolu i demolki. Czysto jaskiniowy kult przemocy, to jest właśnie to, co definiuje antyfaszyzm. Czy coś wam to przypomina? Mnie to przypomina faszyzm czystej wody. Ponieważ antyfaszyzm, to tak naprawdę faszyzm, tyle że anty. Skoro już ustaliliśmy, że antyfaszyści to w rzeczywistości faszyści, i z włoskimi oraz niemieckimi protoplastami łączy ich nienawiść do kapitalizmu, liberalizmu i człowieka, kontynuujmy naszą analizę. Faszysta, którego motywuje jedynie przemoc, zawsze szuka wodza, lub sam pragnie być wodzem. I stąd ich próby rozsadzenia cywilizacji, ponieważ gdy cywilizacja upada, a odradza się barbarzyństwo - to najsilniejsi i najbardziej brutalni dochodzą do władzy jako watażkowie. Slogany pokoju i braterstwa nagle ustepują nagiej przemocy. Twój faszystowski kolega w dredach i pacyfce, co niedawno jeszcze kradł coca-colę z osiedlowego sklepu, teraz uzyskuje status siepacza, mającego za zadanie utrzymać antyfaszystowski porządek - rezultatem są masowe mordy np. za używanie pieniądza, czy niechęć do podzielenia się jedzeniem. Prawo maczugi gwałci prawo naturalne. Dobrowolność jest odgórnie zakazana, wszystko musi być zgodne z wolą ludu, a więc z wolą antyfaszystowskiego guru i jego siepaczy, pragnących jedynie kraść i żyć kosztem niewolniczej pracy ludzi.
Tego typu jaskiniowe resentymenty rzecz jasna nie ograniczają się jedynie do zdeklarowanych antifowców i reszty faszystowskiego ścierwa, ale wyznaje je w mniejszym lub większym stopniu każdy pracownik sektora publicznego, co protestuje przeciwko cięciom budżetowym czy to w Londynie, w Grecji czy w Wisconsin. On żyje z tego, że okrada i rabuje podatnika, a więc produktywnego przedstawiciela społeczeństwa. On jest przeświadczony, podobnie jak czerwony faszysta, że mu się należy, ot tak, po prostu, i inni mają niewolniczo mu służyć. Bo inaczej w ryj - a więc protesty i demolka prywatnej własności. Nawet zwierzęta się w ten sposób nie zachowują. Jest to mentalność wirusa, który niszczy organizm żywiciela, mnożąc się w tempie astronomicznym, a po śmierci gospodarza, czeka w uśpieniu aż znajdzie się kolejny naiwniak, który dostarczy świeżej krwi.
Nienawidzący istnienia mają za cel tylko niszczyć, oczywiście wycierając sobie gębę nośnymi hasłami, jak walka z wyzyskiem, ochrona matki ziemi, Rage Against Kapitalism i podobne bełkoty - ale cel jest jeden. Gospodarka przemysłowa w ruinie, ludzkość masowo głodująca i na kolanach. Wtedy faszyści mogą wprowadzić bezkarnie czerwony terror, jak w Hiszpanii w latach 30tych, i realizować swój jaskiniowy ideał społeczeństwa na łasce wodza z maczugą.

Klasyczny liberalizm, lewica a socjaliści

Audycja z dn. 26 marca 2011 roku.
My, libertarianie, jesteśmy spadkobiercami legendarnej idei klasycznego liberalizmu, którą stworzyli oświeceniowi myśliciele w XVIII w., i która zmieniła oblicze Ziemi w wieku XIX, przynosząc rewolucję przemysłową i koniec feudalizmu w większości krajów Europy, dając wolność każdej osobie i gwarantując prawo do jej prywatnej własności. Ingerencja państwa w gospodarkę i handel, a więc podstawa poprzedniej etatystycznej doktryny merkantylizmu, została ograniczona, a idea wolnego handlu z całym światem wcielona w życie.
Skutkiem była eksplozja przedsiębiorczości, produkcji, handlu i dzięki temu wzrost standardów życia każdej osoby, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, gdzie idea liberalnego państwa-minimum, wyłożona w Deklaracji Niepodległości, trzymała się bardzo mocno. Innymi słowy, liberalizm skutkował postępem. Tak. To słowo znienawidzone przez konserwatystów, jak również dażone podejrzeniem wśród dzisiejszych prawicowców. Rozwój przemysłu i masowego transportu, jak koleje - powodował, że ludzie mogli przemierzać niskim kosztem wielkie przestrzenie, zaburzając dotychczas dość sztywną strukturę populacji. Tradycyjne rodziny wielopokoleniowe zaczęły tracić na znaczeniu - co tak mierzi konserwatystów i dziś.
Liberalizm oznaczał postęp, i był na tamtejszej scenie politycznej ideologią LEWICOWĄ. W parlamentach liberałowie - wolnorynkowcy, a więc tacy jak my, dzisiejsi libertarianie, zasiadali po lewej stronie izby. Po prawicy siedziała cała feudalna reakcja: merkantyliści, etatyści, zwolennicy wielkiego patriarchalnego państwa-szafaża dóbr i przywilejów. Kolektywiści. Z tego też względu musimy sobie zdać sprawę, że dzisiaj to my, wolnorynkowcy, leseferyści, zwolennicy nie-ma-przeproś kapitalizmu, wolności i własności prywatnej, jesteśmy spadkobiercami prawdziwej LEWICY - a więc klasycznego liberalizmu. Postępu. Naszym wrogiem jest cała reakcja, a więc przeciwnicy wolnego handlu, wolnego rynku, własności prywatnej. Konserwatyści.
Oraz... SOCJALIŚCI.
Ruch socjalistyczny, początkowo też gardłujący za postępem technicznym i społecznym (emancypacja) przyjął jednak metody reakcyjne, konserwatywne, by wdrożyć swoje ideały - czyli zapragnął użyć państwowego aparatu przemocy, ucisku, przymusu. Zamiast wolności gospodarczej - ścisła reglamentacja i redystrybucja, by "pomóc biednym", "wyrównać szanse". Zamiast wolności handlu, ponownie system ceł i kwot importowych, by "wspierać rodzimy przemysł i byt robotników". Zamiast wolności osobistej - ścisłe państwowe nakazy, co każdy ma robić, by stworzyć robotniczy raj na Ziemi. Itd. I socjaliści właśnie taki system nazwali postępowym.
Nie trzeba było długo czekać, by czerwone pijawki zawłaszczyły całą frazeologię klasycznego liberalizmu, odwracając ją jednakże w bardzo nikczemny acz pomysłowy sposób. Gdy dla klasycznego liberała ważna była wolność OD: ucisku feudalnego, naruszania własności, nietykalności osobistej, od ucisku państwa - tak socjaliści stworzyli pojęcie wolności DO: godnych warunków pracy, do edukacji, do opieki zdrowotnej, do dobrobytu. Jest to oczywiście całkowite wypaczenie logiki. Taka wolność DO oznacza przyzwolenie na rabunek innych osób. Jest to cofnięcie się do epoki przedliberalnej, gdy merkantylistyczne państwo totalne gwałciło prawa własności. I takie też jest państwo socjalistyczne - organizacją przestępczą.
Tak samo pojęcie prawa w ujęciu klasycznym, liberalnym, oznaczało prawo do posiadania własności, prawo do samoposiadania, prawo nietykalności osobistej, podczas gdy socjaliści stworzyli całą gamę tzw. praw człowieka, czyli ŻĄDAŃ bandy motłochu wobec normalnych ludzi. Prawo do, podobnie jak wolności do, to nie jest żadne prawo, tylko bezprawne przyzwolenie na rabunek.
I tym właśnie jest socjalizm - zinstytucjonalizowanym rabunkiem.
Socjaliści zawłaszczyli pojęcia klasycznego liberalizmu, prawdziwej lewicy, zawłaszczyli pojęcie postępu - który to postęp wdrażali przemocą i rozlewem krwi, i robią to do tej pory, z tym, że teraz już nie chodzi o nacjonalizację przemysłu i majątku, lecz o nacjonalizację dusz ludzkich, nacjonalizację rodziny, i nacjonalizację sumienia. Przymusowa, zadekretowana "postępowa" moralność - przyzwolenie na to, by państwo decydowało o wszystkim i wydawało przywileje wystarczająco licznym, bądź wystarczająco głośnym grupom-kolektywom, takim jak lobby gejowskie, lobby feminazistowskie, lobby pedofilskie, zoofilskie, kobiet z małymi cyckami, cyganom, murzynom, wyznawcom Jedi itd. to przecież powrót do praktyki totalnego państwa merkantylistycznego, szafującego przywilejami kosztem normalnych ludzi. Niszczy to całą delikatną tkankę dobrowolnych ludzkich relacji w społeczeństwie, opartych na poszanowaniu własności prywatnej i związanej z nią wolności osobistej. Te terminy i pojęcia są jednakże
za trudne dla przecietnego socjalisty z ludzką twarzą, który mieni się lewicowcem, a jest tak naprawdę  reakcyjnym bandytą z jaskini, niczym nie różniącym się od najgorszych przedstawicieli ancien regimu.
Reasumując, każdy, kto dzisiaj twierdzi, że jest człowiekiem lewicy, a nie jest radykalnym leseferystą, wolnorynkowcem - to ścierwo, które trzeba wyeliminować. Bo do faszystów się strzela, wiedział o tym Generał Augusto Wielki i wskazał nam słuszną drogę.

Słowo o lumpenburżuazji z dużych miast

Audycja z dn. 18 marca 2011 roku
Nawiązując do poprzedniej audycji, gdzie kolega Cokeman dokonał błyskotliwego zmiażdżenia młodych wykształconych, chciałem rzec parę słów na temat historycznego aspektu tego zjawiska, a mianowicie jak LUMPENBURŻUAZJA, a więc rzeczeni młodzi wykształceni, stanowiła awangardę wszelkich lewackich rewolucji w XX wieku.
Erik Maria Ritter von Kuehnelt-Leddihn w swej książce Liberty & Equality słusznie zauważył, że lumpenburżuazja jest wyjątkowo podatna na manipulację ze strony inteligencji. Lepiej tego nie można było nazwać. Młodzi wykształceni, to tak naprawdę banda wypranych z rozumu wykształciuchów, którym można wmówić dosłownie wszystko: a to że musimy walczyć z globalnym ociepleniem, a to że musimy walczyć z krzyżem pod Pałacem, a to z pełzającym totalitaryzmem w wykonaniu Pisu, a to z ciemnogrodem. itd. itp. Lumpenburżuazja, a więc ty, młody człowieku w trakcie bądź po studiach humanistycznych, to dziwka każdej postępowej ideologii, w którą nie uwierzy zdroworozsądkowy, stąpający mocno po ziemi chłop - tylko właśnie humanista - pizda klasowa, która łapie się wszystkiego, co wygadują mędrcy świata w telewizorni.

ZABIJCIE SIĘ!

Pierwszą krwawą rewolucją, w wywołaniu której przemożny wpływ miał lumpenburżuazyjny motłoch, była rewolucja w Portugalii. W 1910 r. mieniący się mianem republikanów komuniści obalili monarchię, i natychmiast rozpoczął się czerwony terror - którego pierwszą ofiarą, co ciekawe, padli księża, ludzie religijni i kościoły. Jest zaiste zadziwiającym, jak łatwo można sprowokować młodych wykształconych do fanatycznej nienawiści wobec kościoła katolickiego. Czy przypomina wam to wydarzenia spod Pałacu Prezydenckiego i opinie z sierpnia ubiegłego roku? Reżym czerwonych skupiał się na likwidowaniu wroga klasowego, zamiast na ratowaniu gospodarki, którą tylko pogrążał.
Nie dziwi zatem, że reakcja na tę rewolucję była sroga, i reżym Salazara, który został ustanowiony po nieuchronnej restauracji normalności, trzymał się tak długo. Został obalony wskutek kolejnej rewolucji lumpenburżuazji, tym razem otwarcie marksistowsko-maoistycznej, zwanej rewolucją goździkową. Wśród jej członków był obecny unita, Jose Manuel Barroso, wyjątkowo nikczemna orwellowska świnia, której życzę rychłej śmierci w najgorszych męczarniach. Rewolucja goździkowa, komunistyczna, odwróciła kierunek wolnorynkowych reform, jakie miały miejsce w Portugalii, i nałożyła na gospodarkę kajdany wyjątkowo siermiężnego etatyzmu. Znacjonalizowano większość prywatnych firm, wzmocniono przywileje związków zawodowych, gospodarka została sparaliżowana regulacjami, podatkami, i rozdymanym sektorem publicznym. Nic dziwnego więc, że kraj ten obecnie jest najbiedniejszy w Unii. Identyczna sytuacja z lumpenburżuazyjnym motłochem, mieniącym się REPUBLIKANAMI, który ustanowił czerwony terror, miała miejsce w Hiszpanii w latach 30tych. Te ścierwa, które z hasłami demokracji, równości, wolności na obmierzłych ryjach obaliły monarchię w Hiszpanii, natychmiast wprowadziły taki sam czerwony terror wymierzony przeciwko księżom, ludziom religijnym, oraz posiadaczom. Obecni wśród republikanów anarchokomuniści mordowali bez wyroków wszystkich przyłapanych na używaniu pieniądza, czy nawet na modlitwie. Oczywistym jest, iż reakcja wojska i sił lojalnych wobec prawowitej władzy, była odpowiednia. Żaden tzw. republikanin, czyli młody wykształcony, po tym, ile krwi miał na rękach, nie mógł czuć się bezkarny. Śmierć za śmierć, kurwy!

W Chile młodzi wykształceni lumpenburżuje wynieśli do władzy wyjątkowo nikczemnego marksistę, Salvadora Allende, po czym w ramach bojówek MIR napadali na "posiadaczy" i rekwirowali towary tych, co nie chcieli ich wydawać po urzędowo zaniżonych cenach. Dzięki "geniuszowi" naukowego socjalizmu Allende, w kraju zaczął się masowy głód, więc jaka była odpowiedź młodych wykształconych? jeszcze więcej czerwonego terroru. Na reakcję ludzi o zdrowym rozsądku nie trzeba było długo czekać. Generał Augusto Wielki przywrócił normalność i cześć mu będzie należna przez wieki wieków.

Pomijam już tak ewidentne przypadki czerwonego ludobójstwa, jak reżym Czerwonych Khmerów w Kampuczy, autorstwa wykształconego na Sorbonie z resztą lumpeninteligencji Pol-Pota. Nie ma nic gorszego, niż antyludzka totalitarna ideologia, która rości sobie pretensję do bycia NAUKOWĄ, technokratyczną, wprowadzaną przez młodych wykształconych ekspertów. Oni nie zawahają się nawet na mrugnięcie okiem, by cię zabić, pamiętaj o tym, gdy jeszcze raz będziesz chciał zagłosować na tych, których promuje TVN czy Wyborcza, tudzież Krytyka Polityczna - gadzinówka najbardziej nikczemnych z nich wszystkich.
Wystarczy jedno spojrzenie na Sławomira Sierakowskiego, idola młodzieży, zawodowego kłamcę i zwykłą kurwę łasą na nabrzmiałe czerwone kutasy, by zrozumieć, jak ten gatunek ludobójców, pomimo powierzchownego podobieństwa do nas, ludzi, jednak się znacząco różni od homo sapiens.

Napieralski, płaca minimalna, anarchokapitalizm

Audycja z 23 lutego 2011 roku.
Ostatnio z wielką pompą ogłoszono w służalczych mediach, że drugą osobą po prezydencie, cieszącą się największym społecznym zaufaniem, jest Grzegorz Napieralski, zwany Napierniczakiem.
Jest to dość kuriozalne, gdyż wystarczy spojrzeć na ten zakłamany, kretyńsko uśmiechający się ryj, by dojść do wniosku, że mamy do czynienia z osobą albo nie do końca pełnosprytną, lub zwyczajnym oszustem. Czy oznaczałoby to, że 51% Polaków to również oszuści albo zawistne sukinsyny, czyhające na pieniądze sąsiadów? Na to wychodzi. Przypominam, że Napieralski wzoruje się na niejakim Jose Zapatero, drobnym zbrodniarzu, który premierując Hiszpanii, doprowadził ją na skraj bankructwa. Również większy zbrodniarz, jakich pełno na lewicy, Hugo Chavez, znajduje się wśród ulubieńców Napierniczaka. Nad kim jeszcze pałuje się ten przygłup? Nad Fidelem Castro? Salvatore Allende? A nie, ten ostatni ma to do siebie, że nie żyje, gdyż strzelił sobie w łeb. Czego też życzę Grzesiowi. Wypierdalaj i giń.

Jedna rzecz, jaka mi się przypomniała z ubiegłorocznej kampanii Napieralskiego na prezydenta, to jego populistyczny postulat, iż jak zostanie prezydentem, to podniesie płacę minimalną! Triumfalnie uczyni każdego pracownika bogatszym, bo podniesie jego zarobki do 1700 zł z groszami. Ja się pytam - czemu nie do 2000? Albo 3000? Grzesiek, kurwa, daj 5000 i będzie życie jak w Madrycie! Ale nie to mnie zdziwiło, bo tego typu postulaty pojawiają się od czasu do czasu, tylko z jakim entuzjazmem powitali ten element programu Napierniczaka młodzi wykształceni. Być może był to nawet główny powód, dla którego te ścierwa ludzkie oddały na niego głos. Otóż mam dla was złą wiadomość. Gdyby zwiększono płacę minimalną do 1700 zł, to żaden z was nie miałby szans na znalezienie stałej pracy, gdyż pracodawcy nie byłoby stać na wasze gówniane usługi przy takiej cenie - zwłaszcza, że 1700 płacy brutto kosztuje pracodawcę i tak ponad 2000, więc wartość pracy pracownika musi być wyższa, niż suma kosztów, jakie ponosi pracodawca, by chociaż przez chwilę rozważał możliwość zatrzymania pracownika bądź zatrudnienia nowego.
Innymi słowy, zagłosowalibyście, bando debili, na swoje własne bezrobocie. Jest to niesamowite, że młodzi ludzie na studiach, bądź po studiach wierzą w magię podnoszenia płacy minimalnej, i to tylko dlatego, że chciałby to zrobić wyluzowany Grzesio.
Jak można być tak tępym? Cała ta chucpa, jaką jest ustawowa płaca minimalna, to wytrych związków zawodowych, które w ten sposób sztucznie izolują od rynku pracy konkurencję ze strony młodych pracowników, tym samym zapewniając de facto monopol uzwiązkowionym, starym pracownikom, zwłaszcza w sektorze publicznym. Kiedyś to nazywało się SYSTEM KASTOWY.
Dziękuję, dobranoc. Rozjechać czołgiem.



Poprzednia audycja ["Korwin a anarchizm"], gdzie podniosłem wątek anarchicznego ładu, jako jedynego moralnego ustroju, wywołała parę komentarzy. Otóż dyskusja nad tym, dlaczego anarchokapitalizm jest lepszy od minarchizmu, mogłaby trwać w nieskończoność, gdyż przyparci do muru zwolennicy państwa bez wytchnienia konstruowaliby coraz głupsze scenariusze katastroficzne, mające wykazać niemożliwość anarchii, ciskając je w nadziei, że wzmocnią w ten sposób wagę swoich nielogicznych argumentów za państwem. Otóż głównym argumentem za anarchią jest argument z etyki - państwo w każdej postaci jest wrogiem wolności, gdyż opiera się na przymusowym opodatkowaniu i monopolu na przemoc, tym samym permanentnie dokonując agresji przeciwko własności prywatnej, którą miałoby chronić. Utopiści z obozu państwa-minimum ślepo wierzą, że tamę tej agresji jest w stanie dać wolnościowa konstytucja - ale rzadko podważają niemoralność przymusu opodatkowania, zasłaniając się mętnym argumentem o potrzebie istnienia 'dobra wspólnego'. Jedynie osoby rozumiejące, czym jest aksjomat nieagresji, któremu MUSI podlegać każdy podmiot, w tym państwo, by pozostać moralnym, widzą, że nie da się obronić przymusu opodatkowania.
Stąd jest już krótka droga do anarchizmu, i taką drogę przeszli autorzy doskonałej książki "Rynek i wolność", Lindy i Morrisa Tannehillów, którą polecam każdemu, do kogo jeszcze ta argumentacja nie trafia. Książka dostępna w Wydawnictwie Fijorr Publishing. Drugą pozycją, gdzie bardzo ciekawie zilustrowane jest funkcjonowanie bezpaństwowego społeczeństwa, jest "O nową wolność. Manifest libertariański" Murraya Rothbarda, lektura obowiązkowa. Trzecią, którą koniecznie polecam, jest "Practical Anarchy" Stefana Molyneux. Na dziś to tyle.