Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ateizm. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ateizm. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 8 kwietnia 2014

Rozum kontra zabobon, czyli rodzimowiercy cz. II

Audycja z dn. 7 lipca 2011 roku.
Rodzimowierców słowiańskich strasznie poruszyła moja audycja, traktująca o neopogaństwie i jego filozoficznej daremności. Otóż tak się coponiektórzy z nich zapieklili, iż padały nawet stwierdzenia, jakobym "obrażał całe rodziny", jakobym był największym w kraju wrogiem neopogan, typowym dzikim wolnorynkowcem wolącym podeptać jakiekolwiek wartości dla idei zysku za wszelką cenę, no i oczywiście jakoby moje argumenty były pozbawione merytoryki.
Ten ostatni zarzut, to oczywiście wyraz totalnej słabości intelektualnej tego środowiska, ponieważ to, co ja przedstawiłem, to po prostu stanowisko naukowców, natomiast rodzimowiercy poczuli się urażeni, gdyż podświadomie wiedzą, iż poza ślepą wiarą w mity i dogmaty nie mają praktycznie nic, jeśli chodzi o jakąkolwiek racjonalną teologię rodzimowierczą, więc jak jeden mąż histerycznie atakują tego, kto im to wypomniał - jak zwykli katole ze wsi, których mentalność niestety to środowisko przejawia. Zresztą faktyczna teoria na ten temat jest taka, iż chrzest Polski w mentalności ludu wiejskiego nie zmienił za wiele - nadal zabobon goni zabobon, zmieniło się tylko imię boginii wegetacji z Mokoszy czy Dziewanny na Maryję Matkę Boską Zielną, a reszta pozostała taka sama. Jako, że współczesne rodzimowierstwo nie dostrzega ewidentnego błędu, którym jest rekonstruowanie tejże religii na gruncie religijności ludowej, wiejskiej - a więc zupełnie nie przystającej do realiów życia w XXI-wiecznym mieście, i nie mającej również za wiele wspólnego z faktyczną rodzimą wiarą klasy rządzącej tymi ziemiami przed 1000 lat - mamy do czynienia z wyjątkowym teatrem absurdu i groteski, czyli rzeczonym składaniem chleba w lesie przez mieszczuchów odzianych w worki po ziemniakach, i wyobrażających sobie, że są prawdziwymi spadkobiercami słowiańskiej religii. No groteska.
I oni się o to obrażają, jak płaczliwe panienki, zamiast spojrzeć na siebie z większym dystansem. Sam lubię czasem pobiegać odziany w powietrze i wytarzać się porządnie w ściółce, śpiewając Pieśń Żerców, ale nie obrażam się, gdy ktoś powie mi, że jestem popierdolony.
A przecież w mej rzeczowej krytyce rodzimowierstwa nie użyłem nawet tak mocnych słów. O co więc raban?
Wszystko tkwi w psychologii, a raczej psychozie zbiorowego opętania przez dogmat - co jest typowe dla sekt. Wyłącza to rozum, a więc aktywność płatów czołowych, a zaczyna wariować ciało migdałowate, ośrodek 'myślenia magicznego' i agresji. Kelthuz jest zły i jest wrogiem, i nie wolno mu nas krytykować, bo nas to obraża. Ostatni raz to słyszałem od bandy katoli, które wpadły w histerię, gdy przekazałem im fakt, że Jezus nigdy nie istniał. A, co ciekawe, co bardziej oderwani od rzeczywistości sekciarze, pardon, rodzimowiercy, zarzucają mnie ślepy fanatyzm. Zastanawiam się, co mają na myśli. Jeśli dążenie do prawdy bez względu na emocje i ilość obrażonych przez fakty ludzi jest właśnie tym fanatyzmem - to tak, jestem kurewskim fanatykiem prawdy, żelaznej logiki, faktów, dowodów empirycznych, i poprawnego wnioskowania z nich. Do tego bezwzględnym wrogiem zabobonów, dogmatów i bezrozumnego bełkotu, który troglodyci intelektualni przemycają pod nazwą "wiary".
Ten swoisty "zakaz" krytykowania ich, bo niby to ich "obraża", to przecież częsta śpiewka w tym postmodernistycznym świecie przymusowego egalitaryzmu, który pragnie ocenzurować każdą krytyczną opinię, opartą na logicznych argumentach, ponieważ wg postmodernistycznych egalitarystów, ergo lewaków intelektu, każda opinia jest równej innej, jako iż prawdy nie ma. Na szczęście ludzie rozumni nie wierzą ani w równość ludzi, ani w równość poglądów, ani tym bardziej opinii - ponieważ prawda istnieje, a kłamstwo nią nie jest. Lewactwo tego nie może zaakceptować, więc reaguje zawsze histerycznie i agresywnie, gdy dogmat równości jest podważany. I to ma miejsce również w tym przypadku.
Coś jeszcze?
Niektórzy nieco skąpiej obdarzeni przez naturę inteligencją często pytają, dlaczego w mojej muzyce poruszam tematykę słowiańską, rodzimowierczą również, a potem "wygaduję takie złe rzeczy". Aj waj, gewalt! Tematyka rodzima, wyposażona w epicką formę i rozmach, dostarcza wrażeń estetycznych i, można tak to ująć, duchowych - ponieważ jest pełna siły, mocy, autentycznego przesłania bohaterskiego i surowej, nieskalanej miałkością, postawy człowieka wobec świata. I to jest właśnie neopogaństwo w sztuce, to, o czym pisali Stachniuk, Wacyk, Rand, i co wykonywał Szukalski. CZYNEM SIĘ ZNACZY DŁOŃ MĘŻA!

Składanie chleba w lesie i płaczliwa lewacka walka o prawa pogan, to przecież wspakultura i żenada po całości!

Ateizm, obiektywizm i agnostycyzm

Audycja z dn. 27 lutego 2011 roku.
Dziś porozmawiamy o ateizmie.
Kwestia jest następująca. Czy dla człowieka racjonalnego rozsądne jest przyjęcie postawy agnostycznej, czy odważne stawienie czoła rzeczywistości, i stwierdzenie nieubłaganego - BOGA NIE MA i być nie może?
Pierwszy wariant jest, moi mili, intelektualnym tchórzostwem. Agnostyk, przyjmujący czy to zasadę "wisi mi czy boga nie ma czy jest" , czy też "nie możemy docieć czy go nie ma", popełnia występek przeciw logice i rozumowi, dyktowany albo lenistwem, albo też strachem przed poznaniem definitywnej prawdy. I tu leży pies pogrzebany. Agnostyka najwyraźniej prawda nie interesuje. Żadne racjonalne dowody nie są w stanie przekonać go do oczywistego nieistnienia Boga, i do uznania faktycznej postaci obiektywnej rzeczywistości. Nie uznaje rozumu za narzędzie zdolne poznać i opisać rzeczywistość, więc neguje definitywny fakt braku Boga. Jego sceptycyzm nie jest racjonalny, tylko antyracjonalny - jest mistykiem. Wrogiem rzeczywistości, który nie wierzy w dogmaty religii wyłącznie z powodu swojego lenistwa - lecz jest też zbyt leniwy, by  rozumowo zmierzyć się z nieubłaganym. Pozostawia więc sobie furtkę nieoznaczoności. Konsekwencja logiczna dla niego nie istnieje.
 Prawdziwy ateista, a więc obiektywista uznający istnienie rzeczywistości obiektywnej, możliwej do poznania i opisania metodami rozumowymi, widzi doskonale, że nie tylko Bóg wszystkich zinstytucjonalizowanych religii nie może istnieć, ale również bóstwo nieoznaczoności w mistyce agnostyka. Jeśli takie bóstwo byłoby częścią świata - możnaby empirycznie i naukowo stwierdzić, że istnieje - co nie udało się do tej pory nikomu, nie traćcie czasu. Wobec tego, skoro nie jest częścią świata - to ontycznie nie istnieje. Nie istnieje. Urojenie umysłowe u tzw. osób wierzących nie sprawia automatycznie, że konstrukt boga zyskuje formę i obecność POZA ŚWIATEM. Byłoby to zresztą sprzeczne logicznie. Więc, by pozostać uczciwym intelektualnie, agnostyk musi skonstatować - boga nie ma, jest jeden świat, urojenia umysłowe nie mają  wpływu na obiektywną rzeczywistość.

Jaki jest więc problem z ateistami? Otóż ci, co sami określają się tym mianem, i absolutnie uważają, że boga nie ma, częstokroć wierzą w inne urojone konstrukty. Np. w globalne ocieplenie, sprawiedliwość społeczną, konieczność historyczną, bądź pojmują rozum jako bóstwo samo w sobie, co prowadzi do zgubnej pychy rozumu i próby zaklinania rzeczywistości poprzez pseudonaukowe wysiłki, lekceważące naturę ludzką - np. poprzez centralne planowanie gospodarcze. Ale trzeba jasno powiedzieć, że takie osobniki ateistami sensu stricte nie są - zastąpili boga innym urojeniem, ale nie włączyli krytycznego zmysłu, chłodnej rozumowej analizy, i ich płaty czołowe pozostają w uśpieniu. Aktywność w mózgu wykazują u nich tylko obszary religijnego ferworu - naprawdę, były robione takie badania, i wnioski są zatrważające. Dominująca kultura antyracjonalności, źle pojętego sceptyzmu, podważającego rozum jako jedyne i wystarczające narzędzie poznawcze gatunku homo sapiens, jest tego przyczyną.

Podsumowując, jak to powiedział pewien mędrzec: "Każdy ateista to dla mnie debil", można by rzec:
"Każdy ateista, który nie jest obiektywistą, to debil".